یار کهن

یار کهن

شنیدم روزگاری سخت داری

دلی پر درد و رنج در آن نهادی

زمین و آسمان بر تو جفا کرد

همه بد گویی ها بر تو روا کرد

چشت پر خون ودل پر ز اندوه

نگاهت همچنان در راه او بود

صدای هلهله آمد به منزل

همان یار کهن رفته به حجله

تو را دیدم که غمگین نشستی

فقط آهی روان کردی و رفتی